آمفتامین چیست؟ و مصرف آن چه اثری روی مغز می گذارد؟

زمان حدودی مطالعه ۹ دقیقه | ۱۳ دی ۱۴۰۲ | مدیر سایت|

آمفتامین چیست؟

آمفتامین یک محرک سیستم عصبی مرکزی (CNS) است که به شکل دارو و به صورت غیرقانونی مصرف می‌شود. آمفتامین‌ها در اشکال مختلفی مانند قرص، کپسول، پودر و کریستال تولید شده و به‌طور غیرقانونی تحت عناوینی چون "سرعت (Speed)" به فروش می‌رسند.

آمفتامین‌ها با افزایش سطح دوپامین، نوراپی نفرین و سروتونین در مغز، باعث ایجاد احساس سرخوشی، افزایش انرژی، کاهش خستگی و بهبود تمرکز می‌شوند. این اثرات می‌تواند باعث شود که مصرف کنندگان آمفتامین احساس قدرت، توانایی و اعتماد به نفس بیشتری داشته باشند.

انواع آمفتامین

انواع آمفتامین را می توان بر اساس شکل ظاهری، نحوه مصرف و کاربرد پزشکی به دسته های مختلفی تقسیم کرد.

بر اساس شکل ظاهری

  • آمفتامین های خوراکی: این آمفتامین ها به شکل قرص، کپسول یا شربت مصرف می شوند.
  • آمفتامین های استنشاقی: این آمفتامین ها به شکل پودر یا کریستال مصرف می شوند.
  • آمفتامین های تزریقی: این آمفتامین ها به شکل محلول در آب تزریق می شوند.

بر اساس نحوه مصرف

  • آمفتامین های خوراکی: این آمفتامین ها را می توان با آب یا بدون آب بلعید.
  • آمفتامین های استنشاقی: این آمفتامین ها را می توان با استفاده از یک لوله استنشاق کرد.
  • آمفتامین های تزریقی: این آمفتامین ها را می توان با استفاده از یک سوزن تزریق کرد.

بر اساس کاربرد پزشکی

  • آمفتامین های درمانی: این آمفتامین ها با تجویز پزشک برای درمان اختلالات پزشکی مانند اختلال کمبود توجه بیش‌فعالی (ADHD)، نارکولپسی و چاقی مصرف می شوند.
  • آمفتامین های غیرقانونی: این آمفتامین ها به طور غیرقانونی تولید و مصرف می شوند و به عنوان مواد مخدر مورد استفاده قرار می گیرند.

برخی از انواع آمفتامین ها

  • آمفتامین (Amphetamine): این آمفتامین ساده ترین و رایج ترین نوع آمفتامین است که برای درمان اختلال کمبود توجه بیش‌فعالی (ADHD) و نارکولپسی استفاده می شود.

  • دکستروآمفتامین (Dextroamphetamine): این آمفتامین یکی از مشتقات آمفتامین است که برای درمان اختلال کمبود توجه بیش‌فعالی (ADHD) و نارکولپسی استفاده می شود.

  • متیل فنیدات (Methylphenidate): این آمفتامین یکی از مشتقات آمفتامین است که برای درمان اختلال کمبود توجه بیش‌فعالی (ADHD) استفاده می شود.
  • متامفتامین (Methamphetamine): این آمفتامین قوی ترین نوع آمفتامین است که به طور غیرقانونی تولید و مصرف می شود.
  • متامفتامین کریستال (Methamphetamine Crystal): این شکل از متامفتامین به شکل کریستال های سفید یا شفاف است که به شدت اعتیادآور است.

آمفتامین ها مواد مخدر خطرناکی هستند که می توانند عوارض جانبی جدی ایجاد کنند. مصرف آمفتامین به هر شکلی خطرناک است و باید از آن اجتناب شود.

عوارض مصرف آمفتامین

عوارض مصرف آمفتامین

عوارض مصرف آمفتامین به دو دسته کوتاه مدت و بلند مدت تقسیم می‌شوند.

عوارض کوتاه مدت مصرف آمفتامین

  • افزایش ضربان قلب
  • افزایش فشار خون
  • تعریق
  • بی‌قراری
  • بی‌خوابی
  • سردرد
  • خشکی دهان
  • کاهش اشتها
  • مشکلات بینایی
  • تشنج

عوارض بلند مدت مصرف آمفتامین

  • مشکلات قلبی و عروقی، مانند سکته قلبی، نارسایی قلبی و سکته مغزی
  • مشکلات روانی، مانند روان پریشی، افسردگی و اضطراب
  • مشکلات دندانی، مانند پوسیدگی دندان و تحلیل لثه
  • مشکلات خواب، مانند بی‌خوابی و اختلالات خواب
  • مشکلات جنسی، مانند اختلال نعوظ و کاهش میل جنسی
  • کاهش وزن

علاوه بر این، مصرف آمفتامین می‌تواند باعث ایجاد وابستگی روانی و جسمی شود. وابستگی روانی به این معناست که فرد حتی در صورت آگاهی از عوارض جانبی، نمی‌تواند مصرف آمفتامین را متوقف کند. وابستگی جسمی به این معناست که بدن فرد به آمفتامین نیاز پیدا می‌کند و در صورت قطع مصرف آن، علائم ترک مانند خستگی، افسردگی و تحریک پذیری بروز می‌کنند.

عوارض مصرف آمفتامین بر مغز

آمفتامین ها با افزایش سطح دوپامین، نوراپی نفرین و سروتونین در مغز، باعث ایجاد اثرات خود می شوند. دوپامین، نوراپی نفرین و سروتونین انتقال دهنده های عصبی هستند که نقش مهمی در تنظیم خلق و خو، انگیزه، تمرکز و حافظه ایفا می کنند.

مصرف آمفتامین می تواند باعث ایجاد عوارض کوتاه مدت و بلند مدت بر مغز شود.

عوارض کوتاه مدت مصرف آمفتامین بر مغز

  • افزایش فعالیت مغز: آمفتامین ها باعث افزایش فعالیت مغز می شوند. این افزایش فعالیت می تواند باعث ایجاد احساس سرخوشی، افزایش انرژی، کاهش خستگی و بهبود تمرکز شود.
  • آسیب به سلول های عصبی: مصرف بیش از حد آمفتامین می تواند باعث آسیب به سلول های عصبی شود. این آسیب می تواند منجر به مشکلاتی مانند اختلالات شناختی، اختلالات حرکتی و اختلالات روانی شود.

عوارض بلند مدت مصرف آمفتامین بر مغز

  • کاهش سطح دوپامین: مصرف آمفتامین می تواند باعث کاهش سطح دوپامین در مغز شود. این کاهش سطح دوپامین می تواند منجر به مشکلاتی مانند افسردگی، اضطراب و مشکلات انگیزشی شود.

  • تغییرات در ساختار مغز: مصرف آمفتامین می تواند باعث تغییراتی در ساختار مغز شود. این تغییرات می تواند منجر به مشکلاتی مانند اختلالات یادگیری، اختلالات حافظه و اختلالات شخصیت شود.

عوارض مصرف آمفتامین بر زنان باردار

مصرف آمفتامین در دوران بارداری می تواند عوارض جدی برای مادر و جنین ایجاد کند. این عوارض عبارتند از:

عوارض برای مادر

  • سقط جنین: مصرف آمفتامین در سه ماهه اول بارداری می تواند خطر سقط جنین را افزایش دهد.
  • زایمان زودرس: مصرف آمفتامین می تواند خطر زایمان زودرس را افزایش دهد.
  • وزن کم هنگام تولد: نوزادانی که مادرانشان در دوران بارداری آمفتامین مصرف کرده اند، ممکن است وزن کمتری هنگام تولد داشته باشند.
  • مشکلات تنفسی در نوزاد: نوزادانی که مادرانشان در دوران بارداری آمفتامین مصرف کرده اند، ممکن است مشکلات تنفسی در هنگام تولد داشته باشند.
  • اختلالات روانی در مادر: مصرف آمفتامین در دوران بارداری می تواند خطر ابتلا به اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب را در مادر افزایش دهد.

عوارض برای جنین

  • نقص های مادرزادی: مصرف آمفتامین در دوران بارداری می تواند خطر ابتلا به نقص های مادرزادی مانند شکاف کام و شکاف لب را افزایش دهد.
  • اختلالات رشد: مصرف آمفتامین در دوران بارداری می تواند رشد جنین را تحت تأثیر قرار دهد و منجر به مشکلاتی مانند کاهش قد، کاهش وزن و کاهش دور سر شود.
  • اختلالات رفتاری در کودک: نوزادانی که مادرانشان در دوران بارداری آمفتامین مصرف کرده اند، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به اختلالات رفتاری مانند ADHD، اختلالات اضطرابی و اختلالات خلقی قرار داشته باشند.

علائم مصرف آمفتامین کدامند؟

علائم مصرف آمفتامین

مصرف آمفتامین ممکن است باعث ظهور علائم و عوارض مختلف شود. این علائم می‌توانند در داروهای تجویزی مصرف شده به عنوان درمان در اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD)، یا در صورت مصرف غیرقانونی به عنوان مواد مخدر، ظاهر شوند. برخی از علائم مصرف آمفتامین عبارتند از:

  • افزایش انرژی و بیداری: مصرف آمفتامین می‌تواند باعث افزایش انرژی و بیداری شود.
  • کاهش اشتها: افراد ممکن است احساس کاهش اشتها کنند و وزن خود را از دست دهند.
  • افزایش تمرکز و توجه: برای افرادی که از این دارو به عنوان درمان استفاده می‌کنند، بهبود توجه و تمرکز ممکن است رخ دهد.
  • افزایش فعالیت جسمانی: ممکن است افراد احساس افزایش فعالیت جسمانی و تحرک نمایند.
  • افزایش ضربان قلب و فشار خون: مصرف آمفتامین ممکن است باعث افزایش ضربان قلب و فشار خون شود.
  • افزایش خلق و خو: مصرف آمفتامین ممکن است باعث افزایش خلق و خو و احساس انگیزه شود.
  • اختلالات خواب: ممکن است باعث مشکلات در خواب شود، مانند کاهش خواب یا افزایش بیداری شبانه.
  • احساس عصبی یا هیجانی: افراد ممکن است احساسات عصبی، هیجانی یا بی‌قراری را تجربه کنند.
  • احتمال افزایش ریسک اعتیاد: مصرف بلندمدت و بیش از حد آمفتامین ممکن است منجر به افزایش ریسک اعتیاد شود.

در صورت مصرف غیرقانونی یا بدون نظارت پزشک، ممکن است عوارض جانبی جدی نیز به وجود آید، از جمله اختلالات قلبی، اختلالات روانی، و مشکلات سلامت جسمی. همچنین، قاچاق و استفاده غیرقانونی از آمفتامین باعث مشکلات حقوقی نیز می‌شود. اگر شما یا کسی اطرافیانتان علائم مصرف مواد مخدر یا داروهای تجویزی بدون نظارت پزشکی را تجربه می‌کنید، بهتر است به پزشک یا متخصص مراجعه کنید.

شیوه مصرف آمفتامین

شیوه مصرف آمفتامین

آمفتامین‌ها در اشکال مختلفی مانند قرص، کپسول، پودر و کریستال تولید می‌شوند و می‌توان آن‌ها را به روش‌های مختلفی مصرف کرد.

روش‌های مصرف آمفتامین

  • بلعیدن: این روش رایج‌ترین روش مصرف آمفتامین است. آمفتامین‌های قرصی یا کپسولی را می‌توان با آب یا بدون آب بلعید.
  • استنشاق: این روش مصرف آمفتامین باعث می‌شود که اثرات آن سریع‌تر شروع شود. آمفتامین‌های پودر یا کریستال را می‌توان با استفاده از یک لوله استنشاق کرد.
  • تزریق: این روش مصرف آمفتامین باعث می‌شود که اثرات آن بسیار سریع‌تر شروع شود. آمفتامین‌های محلول در آب را می‌توان با استفاده از یک سوزن تزریق کرد.

عوارض جانبی شیوه‌های مختلف مصرف آمفتامین

هر یک از شیوه‌های مصرف آمفتامین می‌تواند عوارض جانبی خاص خود را داشته باشد.

  • بلعیدن: بلعیدن آمفتامین‌ها معمولاً عوارض جانبی جدی‌ای ایجاد نمی‌کند. با این حال، مصرف بیش از حد آمفتامین‌های خوراکی می‌تواند باعث مسمومیت شود.
  • استنشاق: استنشاق آمفتامین‌ها می‌تواند باعث تحریک بینی، گلو و ریه‌ها شود. همچنین، استنشاق آمفتامین‌های کریستالی می‌تواند باعث سوختگی ریه‌ها شود.
  • تزریق: تزریق آمفتامین‌ها می‌تواند باعث عفونت در محل تزریق شود. همچنین، تزریق آمفتامین‌های محلول در آب می‌تواند باعث آسیب به رگ‌های خونی شود.

اعتیاد به آمفتامین

اعتیاد به آمفتامین

اعتیاد به آمفتامین یک بیماری مزمن است که با تمایل شدید و غیرقابل کنترل به مصرف آمفتامین و سایر مواد مخدر شبه آمفتامین مشخص می شود. این تمایل می تواند منجر به رفتارهای مخرب و پرخطر شود و بر روابط، شغل و سلامتی فرد تأثیر منفی بگذارد.

علائم اعتیاد به آمفتامین

  • تمایل شدید به مصرف آمفتامین
  • مصرف مکرر آمفتامین، حتی در صورت عواقب منفی
  • ناتوانی در کنترل مصرف آمفتامین
  • اختلال در عملکرد اجتماعی، شغلی یا تحصیلی
  • استفاده از آمفتامین برای مقابله با مشکلات یا احساسات ناخوشایند

آمفتامین ها به شدت اعتیادآور هستند و می توانند در عرض چند هفته یا چند ماه باعث اعتیاد شوند. مصرف آمفتامین می تواند باعث تغییراتی در مغز شود که تمایل به مصرف آن را افزایش می دهد. این تغییرات می تواند باعث شود که افراد مصرف کننده آمفتامین، حتی پس از آگاهی از عواقب منفی مصرف آن، نتوانند مصرف آن را متوقف کنند.

ترک آمفتامین

ترک آمفتامین یک فرآیند دشوار و چالش برانگیز است که می تواند چندین ماه طول بکشد. علائم ترک آمفتامین معمولاً در عرض چند ساعت یا چند روز پس از قطع مصرف آمفتامین شروع می شوند.

علائم ترک آمفتامین

  • خستگی
  • افسردگی
  • اضطراب
  • بی‌خوابی
  • کاهش اشتها
  • سردرد
  • مشکلات تمرکز
  • تشنج

علائم ترک آمفتامین می تواند شدید باشد و می تواند باعث شود که فرد مصرف آمفتامین را دوباره شروع کند. برای کنترل علائم ترک آمفتامین، معمولاً از داروهای خاصی استفاده می شود.

درمان دارویی ترک آمفتامین

داروهای مختلفی برای کمک به کنترل علائم ترک آمفتامین در دسترس هستند. این داروها می توانند به کاهش شدت علائم و تسهیل روند ترک کمک کنند.

برخی از داروهای مورد استفاده برای ترک آمفتامین عبارتند از:

  • دگزامفتامین (Dextroamphetamine): این دارو یک داروی محرک است که می تواند به کاهش خستگی و افزایش انرژی کمک کند.
  • متیل فنیدات (Methylphenidate): این دارو نیز یک داروی محرک است که می تواند به کاهش خستگی و افزایش انرژی کمک کند.
  • بوپروپیون (Bupropion): این دارو یک داروی ضد افسردگی است که می تواند به کاهش افسردگی و اضطراب کمک کند.
  • نالتریکسون (Naltrexone): این دارو یک داروی ضد اعتیاد است که می تواند به کاهش تمایل به مصرف آمفتامین کمک کند.

درمان روان درمانی ترک آمفتامین

درمان روان درمانی نیز می تواند در ترک آمفتامین مفید باشد. درمان روان درمانی می تواند به افراد کمک کند تا با عواملی که منجر به اعتیاد آنها شده است، مقابله کنند و از عود اعتیاد جلوگیری کنند.

حمایت گروهی ترک آمفتامین

حمایت گروهی نیز می تواند در ترک آمفتامین مفید باشد. حمایت گروهی (معمولا در کمپ ترک اعتیاد انجام می شود) می تواند به افراد کمک کند تا از دیگرانی که با اعتیاد به مواد مخدر دست و پنجه نرم می کنند، حمایت دریافت کنند.

مراحل ترک آمفتامین

ترک آمفتامین معمولاً شامل مراحل زیر است:

  • مرحله سم‌زدایی: این مرحله شامل قطع مصرف آمفتامین و کنترل علائم ترک است. این مرحله معمولاً چند هفته طول می کشد.
  • مرحله تثبیت: این مرحله شامل حفظ بهبودی و جلوگیری از عود اعتیاد است. این مرحله معمولاً چند ماه طول می کشد.
  • مرحله بازیابی: این مرحله شامل بهبودی کامل و بازگشت به زندگی سالم است. این مرحله می تواند چندین سال طول بکشد.

ترک آمفتامین یک فرآیند طولانی و دشوار است، اما امکان پذیر است. با کمک گرفتن از یک متخصص و حمایت خانواده و دوستان، می توانید اعتیاد خود را درمان کنید و زندگی سالم و پربار را دوباره آغاز کنید.

برای مشاوره رایگان می توانید به کمپ ترک اعتیاد آوای میعاد رهایی تماس بگیرید.

021-22290484    021-26100813

‌مطالب مرتبط